op
een relatief geslaagd 80′ties feestje geweest gisteren, aldaar in een
paar conversaties verzeild geraakt die van niveau iets hoger lagen dan
de gemiddelde, vlak-na-middernacht “ik ben zat en ik heb geen idee hoe
ik hier ben geraakt”-toogpraat. Het standpunt was : take what you need,
instead of what you want. Het huwelijk, door sommigen verkruimeld op
een taart van belgische statistieken (en die liegen er niet om
natuurlijk!), werd door mijn vriend K voorgesteld als een definitieve
periode van frustratie, een periode waar je zelf vrijwillig instapt. Je
kiest voor dit ongemak vanuit het the-lesser-of-two-evils standpunt;
hoewel in de wetenschap van komende en eeuwigdurende frustratie, is het
dat wat nodig is, en daar hebben we het standpunt van te nemen wat je
nodig hebt, en niet dat wat je eventueel sporadisch in een dronken bui
zou willen. Ik heb deze stelling aangevochten, uiteraard… Heel eerlijk
denk ik dat de rol van het huwelijk hier wordt geminimaliseerd en erger
nog, op voorhand als een straf wordt afgeschilderd, maar zouden we
beter af zijn zonder het huwelijk én de tegenpartij ? I think not. Maar
natuurlijk was ik het ook die later op een gegeven moment dacht :
ondanks alles zit ik hier, dronken.

Sunday, December 11th, 2005 @ 19:12 by bammbamm Recovered from certain doom, toogfilosofie
RSS 2.0 Trackback