Op de trein gehoord 2
Hoe contradictoriaal het ook mag klinken, ik kan niet goed opschieten met andere informatici. De meesten zijn de naam onwaardig, hebben geen noemenswaardige onderscheidende kwaliteiten maar wanen zichzelf de uberhax0r van de eeuw. En dat is niet zo erg, want dit soort type houdt zich meestal op in een kleine cubicle, of in een schamel studiootje in een oninteressante stad. Maar in het geval dat ze moeten communiceren met ‘gewone’ mensen wanen ze zich enorm interessant. Zo ook Gert als hij op de trein met Cynthia aan het praten was.
Niet dat het hun echte namen zijn, maar ze zouden zo kunnen heten. Gert draagt een truitje over zijn hemd, met een logootje van een boer op een ezel dat men zou kunnen verwarren met een bepaald merk. Cynthia is een generische collega op een administratieve afdeling. Ze luistert niet echt en kijkt zonder interesse de andere kant op als Gert vertelt over hoe uitdagend, boeiend en oeverloos interessant zijn werk wel niet is. “Ja mijn baas dit en dat want zus en zo en alhoewel ik nog maar 3 jaar daar werk heb ik met al mijn overuren toch al zeker 7 jaar ervaring.” Cynthia knikt zonder echt te geloven wat Gert uitkraamt. “Nieuw project, nieuwe technologie, en nieuwe uitdaging!” pocht Gert, en brabbelt nog wat keywords zoals “Oracle en Java, B2B”. Zij kijkt op haar horloge en bidt dat de trein geen vertraging oploopt. Ze antwoordt met een ‘uhu’.
“Want ik hou me in mijn vrije tijd ook veel bezig met compu… euh inform… TECHNOLOGIE! Ja alle soorten technologie, ook fototoestellen enzo!” Bijna ging het mis, denkt Gert, maar door zijn geweldige reactievermogen redt hij het gesprek. Cynthia vraagt zich af wat er zo interessant is aan fototoestellen en gunt Gert toch een ‘ahzo’.
Gert, in volle overtuiging dat zij geboeider dan ooit is, vertelt dat met al die belangrijke projecten er bijna geen tijd overblijft voor andere dingen zoals bvb sport. “Sport? Wat doe je zoal?” Cynthia ziet de uitweg van het stoffige computergezeur! “Ja nix he, ik zeg net dat ik geen tijd heb…” Even is er twijfel in Gert zijn ogen, maar die ebt snel weg. Hij is toch de nieuwe klasse alpha-males!
“Ja ik hoop snel mijn certificatie te hebben, PL/SQL is toch wel het summum hoor”. De trein komt aan, en Cynthia doet niet eens meer moeite om te reageren op de certifidinges. Haar diploma toerisme vereist geen bijkomend bewijs. Ze schuift aan in de rij naar de uitgang, achter mij, met achter haar Gert die blijft ratelen over de nieuwe versie van Windows.
Ik stap af, een kind loopt me voor de voeten. Ik los het handig op, vertel het kind dat het dicht bij zn papa moet blijven, en glimlach. De kleine glimlacht en pakt zn vaders hand. Cynthia maakt oogcontact met me, glimlacht ook. Ik kijk vriendelijk terug. Gert bestaat nog nauwelijks. Effort-Reward, Gert, observe and learn.
Monday, September 18th, 2006 @ 19:09 by Vriend D. 
politiek incorrect
RSS 2.0
Trackback
September 19th, 2006 at 00:09
Very smooth, want uiteindelijk zoekt elke vrouw simpelweg een man die later een geschikte papa voor haar kinderen kan zijn.
September 19th, 2006 at 08:09
Hij is dan toch een beta-versie van een alfa-mannetje.
Dat hij zich maar rustig verder rukt…
(sommigen blijven dan ook maar in de trial and error-fase steken).
September 19th, 2006 at 12:09
Waarschijnlijk, maar hij zal dan toch maar de ervaringsexpert worden van hoe het niet moet. De volgende dag zegt ie zo tegen zichzelf: “Verdorie-nog-an-toe, op de één of andere manier heeft de algemene uitleg over mijn hobby/werk haar niet kunnen charmeren…wedden dat het lukt als ik over mijn programmeerkunsten begin? Ze zal smelten als boter!”
Afijn, dat wordt een eenzaam levenseinde voor die kerel.
September 19th, 2006 at 14:09
ja het wekt een plaatsvervangende schaamte op als je zo iemand ziet te keer gaan over zijn stokpaardjes terwijl de veruit ongeïnteresseerde blik van de gesprekspartner – het slachtoffer – verkeerdelijk wordt aangezien als aansporing om nog enthousiaster de ego-trippende aanval van “saai” verder te zetten. Here’s a spoiler for you : you will die alone !
September 19th, 2006 at 14:09
Sommigen zullen het nooit leren.
Een tip voor Gertje;
Een vrouw stel je “open” vragen en tussendoor de “gesprek-opganghoudende”-vragen, met de nodige mimiek (ooh’s, aah’s en aja’s ), blijk van (h)erkenning geven… let op! Ze zouden je wel eens snel doorzien als je overdrijft of niet oprecht geinteresseerd bent, als narcist is dit blijkbaar uw probleem.
Zodoende Gertje hoeft u echt niet uit te wijden over u “avontuurlijk” leven als so-called IT’er.
Gertje, indien u dit al wist had u één van dees misschien de lakens kunnen delen met Cynthia en uw dyslectische rothond Samson uit u bed kunnen flikkeren.
September 19th, 2006 at 22:09
Zulke Gertjes krijg je anders ook met blozende kaken van zodra je wat dieper op een specifiek onderwerp ingaat dat zogezegd wel in hun interesse-sfeer ligt.
Je mag er van uitgaan dat hoe harder hij ‘ja’ knikt en instemt, hoe meer hij zijn vat op het gesprek aan het verliezen is.
September 25th, 2006 at 11:09
Man man, de nachtmerries van de zelfverklaarde IT’ers met de ‘debardeurkers’ schieten mij weer te binnen op de vele treinritten van en naar Brussel Centraal die ik 40 maanden heb mogen doorstaan.
Het soort volk dat echt niet doorkrijgt dat ze voor de ‘partner’ in de eenzijdige converstie echt maar een stofwolk zijn die uitermate irritant is en er bovenop de hele coupe nog is verzieken met het spuwen van ultrafoute informatie dat je eigenlijk zou willen rechtspringen, de idioot bij de strot nemen en hem de correcte info in de frontale hersenkwabben rammen met behulp van het tafeltje.
Grieten versieren met IT knowledge is echt niet de juiste manier, of je hebt te maken met ultra-naturewoman met bijhorende sandalen, baard en redhat certificatie