mezelf
er eindelijk aan gezet deze uit te zien. Er zijn van die films die je,
om welke reden ook, halverwege stopzet. Het probleem is dat het hier
niet perse slechte films betreft, maar onherroepelijk volgt hieruit dat
je die films nooit zal zien. De wil om verder te kijken is je finaal
ontnomen, een vrijwel onomkeerbaar proces is in gang gezet. Ik dwing
mezelf af en toe zo’n film uit te kijken. En af en toe lukt het, zoals
gisteren. Ik was even god in mijn zetel, ik had gedaan wat geen andere
theoretisch ooit had kunnen doen. Volgende film is Ed Wood, de
motivatie daarvoor haal ik wrs uit de zichzelf heroine-injecterende
neerzetting van Bella Lugosi in combinatie met een cross-dressende (let
op het compleet verneuken van de nederlandse taal, zoals “hij
suicideerde zich”, onze noorderburen kunnen een stukje anglicaniseren)
Johnny Depp. Gek dat uitgerekend de verfilming van het leven van de man
die universeel de slechtste regisseur aller tijden (jah, 2 keer
hetzelfde in een zin, sue me) wordt beschouwd, zo’n hoge punten scoort.
Als je “Plan Nine From Outer Space” nuchter en zonder je ogen uit te
krabben hebt doorstaan (nog niet gelukt, en ik heb m’n ogen nog); is
het eenvoudig in te zien dat (1) Eddy de eerder vernoemde titel
verdient (2) de combinatie Burton/Depp er in slaagt om compleet het
tegenovergestelde te bereiken, al is enige morbide ironie hier niet
afwezig. Eddy is dood, en deed het in de ogen van bijna iedereen
rotslecht (enkel mensen zoals ik kunnen zijn films smaken omdat we nu
eenmaal cinefiel zijn) en Herr Depp wordt rijker en doet het goed. Ik
gun het ze allebei. Bon ik heb mijn motivatie gevonden, verwacht u
binnenkort aan een recentie van “Ed Wood”. aja, Me without You was
goed, een aanrader voor iedereen geboren voor 1978; herkenbare muziek
en herkenbare ongemakkelijke situaties. Geen idee aan welke van de 2 we
liever niet herinnerd worden…

Monday, January 30th, 2006 @ 00:01 by bammbamm film & tv, Uncategorized
RSS 2.0 Trackback