vriendjes en vriendinnetjes, bassie wordt vervolgd wegens belastingontduiking. Niet wat je had verwacht, maar de meesten onder jullie zijn oud en… , ok oud volstaat, genoeg om te weten wie ik bedoel. Maar das niet het issue hier.

Op televisie slaat men de gewone burger al jaren om de oren met shows die beginnen met de titel van dit artikel. De titel zonder het deel over de computerwinkel. Dat komt nog wel. Het leven zoals het is stelt de gewone burger in staat kennis op te doen over de dingen die bij hem/haar in de straat gebeuren zonder daarvoor de huiskamer te verlaten. Reality-tv, ontdaan van alle testosteron en scherpe kantjes is de nieuwe ultieme perversie. Dat is dan waarschijnlijk weer de titel van een van mijn volgende schrijfsels.

Nu wens ik het te hebben over de computerwinkel. U weet weet wel, die plek waar tijd stilstaat en sneller loopt tegelijkertijd, waar nieuwe producten in glanzende, met de blote hand onmogelijk open te krijgen verpakkingen de leefruimte delen met reclames voor producten van weleer; de middeleeuwen van de huidige hardware, een 3-tal jaren in het verleden dus. Zo’n winkels worden meestal bevolkt door 2 soorten mensen : de jonge knapen die faalden in een opleiding informatica en zich dus hebben toegelegd op hardware en hardcore gaming en de slechtgeklede veertigers die beelden oproepen van vergeelde pc-behuizingen. God zegene die mensen. Of toch niet…. altijd.

Het probleem zit hem zo : het personeel praat graag over computers, maar de klanten nog veel meer. In kleine verdufte computerwinkeltjes sta je altijd te wachten omdat de persoon voor je aan het uitleggen is hoe hij voorzitter is van de (erg)lokale gemeentelijke computerclub en dat het tevens wel een noodzaak is het laatste nieuwe model van die nieuwe hardware te hebben met als reden “ge moet dat toch hebben tegenwoordig he, anders zijde nie meer mee” waaruit de gemiddelde It’er kan afleiden dat deze mens instaat voor het drukken van etiketten en de uitnodigingen voor het appelspijs-festijn van de lokale biljartclub. Pijnlijk.

In grotere zaken ligt het tempo iets hoger, maar het stoffigheidsgehalte van de klant ligt soms even hoog. Al moet ik hier een onderscheid maken, er zijn verschillende archetypen van klanten. Ik beperk me hier tot de mensen voor me in de zaak en mezelf.

Links een duo; haar net iets te lang, waardoor het steevast naar achter moet worden geveegd. De outfit is onveranderd sinds 1996, de ene staat ostentatief voorovergebogen, leunend op de toog, hij is degene die zijn overgewicht heeft opgespaard in zijn achterste, wat hij de rest van de winkel even ostentatief toont. Hij heeft iets vrouwelijks over zich, en meer dan waarschijnlijk nooit onder zich. Deel twee van het magische duo heeft sterk verkorte spieren aan de voorkant van zijn torso; zijn schouders en armen lijken naar het middelpunt van zijn bovenlichaam te groeien en hij schokt met heel dat bovenlichaam als hij lacht of iets wil aanwijzen. Zombies komen in vele vormen, ik hoop dat ze van hun jaarlijkse uitstap naar de buitenwereld hebben genoten.

Rechts van me staat het andere extreem : dit is een klant die net als de heren links van me ook de nood voelt om oeverloos te vertellen over wat hij weet en denkt nodig te hebben van kompjoeters, zij het op een iets ander niveau, deze afgetrainde adonis met zijn puta madre-shirtje bekijkt het als een doos waar hij spelletjes op kan spelen en neemt dus dingen in de mond als “het moet wel 3D kunnen draaien he”. Leuk, een PII400 zou het dus moeten doen voor meneer.

Wat is mijn punt liefste/geachte lezer; als je naar een winkel gaat als hierboven beschreven, informeer je dan op voorhand even over wat je denkt nodig te hebben en zorg er voor dat je duidelijk weet wat je wil tegen de tijd dat je aan de kassa verschijnt om te voorkomen dat je tegen die tijd een scheerbeurt nodig hebt. Het bespaart iedereen een hoop ellende en frustratie. En zo kan ik in de toekomst ook schrijven over de andere dingen des levens.

Friday, September 15th, 2006 @ 12:09 by bammbamm even serieus, wuh?
RSS 2.0 Trackback