Volgens velen Dario Argento’s meesterwerk, en op het gebied van gebruik van kleur en belichting hebben ze overschot van gelijk; Suspiria brengt de spanning door een combinatie van geluid en beeld. Deze film is een hoogstandje; een horror/thriller (het zou een giallo kunnen betreffen, zij het in overdrive) uit ’77, maar zo gemaakt dat hij de dag van vandaag nog steeds te genieten is. Het verhaal is soms dunnetjes en je kan stellen dat er gaten zitten in het plot, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het gebruik van kleur, steeds overheersend en heerlijk sfeervol; Argento zou hiervoor zijn mosterd gehaald hebben bij Dsiney’s “Snow white and the seven dwarfs”. Deze productie maakt minder gebruik van het typische overacting dat we wel eens plegen terug te vinden in de italiaanse gialli; in plaats daarvan worden 3 memorabele dames gecast; Jessica Harper, Joan Bennett en natuurlijk de onvergetelijke Alida Valli als ware kampbewaakster van de Duitse balletschool waar de hoofdrolspeelster terechtkomt. De effecten, the gore en het bloed zijn soms over de top, zoals het de ware italiaanse horror betaamt, en zo zien we het graag. Play it again : die bigass glasscherf in het begin, en natuurlijk de prikkeldraad tegen het einde. Kijken die handel, mensen !

Wednesday, October 11th, 2006 @ 15:10 by bammbamm film & tv
RSS 2.0 Trackback