number 4 already, answers can be found in the comments, updates will follow, I have a job too, people.

ik ben er laat mee, maar dat kan me weinig rotten : de begingeneriek van prison break op de Belgische TeeVee.

ff verduidelijken : langs magische weg bekijk ik prison break wanneer dat wordt uitgezonden in het land van oorsprong : de verenigde staten van fuckupistan; en aangezien ik geen tv-aansluiting bezit en de serie dus al gezien heb, volg ik de belgische uitzendingen niet. Nu; een tijdje terug kwam mij een tune ter ore, van een of andere rapper/r&b’er/hiphopper die zong over “michael scofield” en “prison break” en dan nog wel op redelijk nichterige manier. Ik dacht dat het Amerikaans was, want die staan ervoor bekend niets origineels te kunnen doen, en wat is er beter dan een “hit” schrijven over een tv-serie, maar uiteindelijk bleek het ex-eurovisiesong preselectie kandidaat Kaye Styles te zijn.

Wat is nu het probleem ? De originele tune van de serie is stukken beter, is genomineerd voor een prime-time emmy award en vooral : het is stukken beter !!!

Mijn zoektocht voor deze rant bracht me onder meer bij Kerygma, die houdt er duidelijk dezelfde mening op na.

Voortbouwen op een succes-formule, of beter schaamteloos ongeïnspireerd voortbouwen op een bestaande succesformule heeft niet altijd succes tot gevolg, al weet Jan-met-de-Pet waarschijnlijk niet beter. Dankuwel Vlaanderen met uw nog in gazettenpapier ingepakte dorpjes.

Het voorbije weekend vond de 16e editie van F.A.C.T.S. plaats in het Citadelpark te Gent. In verschillende ploegen waren leden van de bammbamm-familie aanwezig om het allemaal te observeren.

Het was al een goede 10 jaar geleden dat ik voor het laatst op facts was geweest, en ik moet zeggen dat het aanzienlijk veranderd is. Indertijd kocht ik daar de ontbrekende comics van verschillende series die ik las, ik vergaapte me aan anime films zonder ondertiteling en een Star Wars display van authentieke SW-toys. Dat was nu even anders.

Hetgeen me het eerst als een razende wesp met een fusee in zijn achterste in het oog sprong, waren de larpers. De heren en dames die verkleed gingen als hun favoriete comic/film/anime/game/tv-series-personage. El Bastardo en ik volgden in onze zoektocht naar de ingang (niet evident met een kater (danku blogcom/bangelijke)) een stormtrooper en zijn middeleeuwse prinses naar een klein deurtje ergens in een hangar. Daarbinnen was een fotoshoot bezig van verschillende peletons stormtroopers, jedi’s, soldaten uit de Aliens-saga, 2 effectieve aliens (knap kostuum, moet warm zijn) en talloze andere fictieve karakters neergezet door fanboys en -girls van allerlei slag. Das een manier om wakker te worden.

Tijdens het aanschuiven bij de eigenlijke ingang stonden we achter een dame in goudkleurige Saint Seiya Saori Kido outfit, en naast verschillende Jango Fett‘s en Jedi’s. Ik moest even denken aan dat filmpje van Triumph the insult comic dog en zijn uitspraak : “the nerds are congregating for the ceremonial banging of the plastic toys” toen ik al die jedi zag. Eenmaal binnen was er te veel volk, grote hoeveelheden toys en posters en displays, maar weinig comics.

Wat was er nog te zien; een levensgrote replica van ash, verschillende Klingon krijgers compleet met bat’leth, een life-size Jabba The Hut compleet met klein groen vrouwtje met 2 tieten uit haar oren en ketting rond haar nek. En natuurlijk de Larp’ers op het podium; deze mensen spelen gevechten na uit hun favoriete films, of vechten gewoon wat om de tijd te verdoen. Toen we toekwamen waren 2 van die types elkaar te lijf aan het gaan met metalen wapens waarvan de vonken letterlijk afsprongen. Totdat een van de 2 het wapen van zijn tegenstander hard in zijn gezicht kreeg. Toen was de pret over(voor hem). Hier het filmpje.

Ik heb eindelijk dit remarkabele drietal uit de serie Allo’ Allo’ te zien gekregen, en ik moet zeggen dat alleen Richard Gibson goed geconserveerd en volledig in karakter was. Heerlijk jeugdsentiment. Jan verheyen was er ook, kwam zijn boek voorstellen, ik zie hem later deze maand wel op de Nacht vd Wansmaak. Een geslaagde recentie van compilatiue-dvd 2 kan u hier vinden.

Ach, volgend jaar ga ik terug, ik vraag een van de mensen in het gentse mij onderdak te verschaffen voor het weekend en ik ga in ware paparazzo stijl ,volledig voorbereid het gevecht aan met dit comic-con. De afwezigen hadden ongelijk.

Volgens velen Dario Argento’s meesterwerk, en op het gebied van gebruik van kleur en belichting hebben ze overschot van gelijk; Suspiria brengt de spanning door een combinatie van geluid en beeld. Deze film is een hoogstandje; een horror/thriller (het zou een giallo kunnen betreffen, zij het in overdrive) uit ’77, maar zo gemaakt dat hij de dag van vandaag nog steeds te genieten is. Het verhaal is soms dunnetjes en je kan stellen dat er gaten zitten in het plot, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het gebruik van kleur, steeds overheersend en heerlijk sfeervol; Argento zou hiervoor zijn mosterd gehaald hebben bij Dsiney’s “Snow white and the seven dwarfs”. Deze productie maakt minder gebruik van het typische overacting dat we wel eens plegen terug te vinden in de italiaanse gialli; in plaats daarvan worden 3 memorabele dames gecast; Jessica Harper, Joan Bennett en natuurlijk de onvergetelijke Alida Valli als ware kampbewaakster van de Duitse balletschool waar de hoofdrolspeelster terechtkomt. De effecten, the gore en het bloed zijn soms over de top, zoals het de ware italiaanse horror betaamt, en zo zien we het graag. Play it again : die bigass glasscherf in het begin, en natuurlijk de prikkeldraad tegen het einde. Kijken die handel, mensen !

Beminde bammbammianen, zoals jullie wel weten, kijk ik af en toe wel eens een film. Deze bewegende plaatjesshow is aan een zekere opmars bezig in onze godvrezende maatschappij. Ik voorspel dat mensen in de nabije toekomst zelfs de mogelijkheid zullen hebben om thuis (jawel !) naar de plaatjesshow te kijken.

Nu, alle gekheid op een stokje: enkele energieke jongelingen wagen zich sedert vandaag aan een ambitieus project; zij zullen de nederlandstalige wereld voorzien van nieuws, roddels, trailers en besprekingen uit de magische wereld van de film. U kan hen vinden op www.moofsbrothers.be. Ze zijn vast goed. Men zegge het voort.

Jongens, jongens. Tijdje geleden werden we allemaal getrakteerd op foto’s van wat op het eerste zicht leek op een hybride tussen vader Abraham en Mozes. U raadt het al, beste lezer; het betrof hier Mel Gibson. Deze meneer heeft ons 4 Lethal Weapon films geleverd (die ik samen met de Die Hard trilogie nog eens achter elkaar aaneegeregen in marathon moet zien) en besloot daarna het leven van ons aller redder Jezus Christus te verfilmen. Mooi mooi. Elke normale mens zou na het zien van die snuff movie wel gemeend hebben dat de Mel hier terug richting actie of politiek of vaderland of whatever zou gaan… wrong. Hij heeft besloten zijn eigen kleine extreem-orthodoxe geloofsgemeenschap (kuch-kerk-kuch) op te richten en zich te kwijten aan de bouw van een eigen kapel en het kweken van een grijs stuk bebossing dat parasiteert op zijn onderkin. The Passion Of The Christ had als film een beetje een onderliggende anti-semitische ondertoon; het waren after all de joden die verantwoordelijk waren voor de dood van onze heiland. Natuurlijk werd een heuse ad interim-klaagmuur opgestuurd naar de heer Gibson en werd verklaard door de laatste dat het helemaal niet zo bedoeld was. Punt andere lijn ? Nougabollen. Raar maar waar hebben organisaties als “the roman re-enactment society” en de internationale vereninging van nagelsmeden geen klacht ingediend, en zij komen er uiteindelijk ook niet in een al te best daglicht te staan. Soit, terug naar de Mel. Tijdje terug wordt de heer gibson dronken achter het stuur van zijn hillbilly camionette tegengehouden door de heren van de wet. De heren van de wet werden spontaan getrakteerd op anti-semitische uitspraken van een dronken Mozes-lookalike. Dat kan uiteraard niet, dus publieke excuses van de schuldige plus de belofte om op pro-semitsisch zomerkamp te gaan teneinde de hebreeuwse tradities te omarmen. Just kidding, van dat zomerkamp dan. Nu is de Mel veroordeeld tot 3 jaar probatie ! 3 fucking jaar ! astemblief. De eerste 3 maanden moet-ie 5 keer per week naar de AA… Als ze dat in alle staten van Amerika voor alle chauffeurs zouden toepassen dan zit de AA op de beurs. En dan koop ik aandelen, want er zijn tot ieders genoegen genoeg staten waar de hoofdbezigheid bestaat uit drinken en dingen kapot maken. America we stand as one, alleen niet op een been tijdens een alcoholcontrole…

Is Jon Stewart a danger ? That’s the topic
of a political scientific research amongst youngsters in America.
Clearly some people in the cough-republican-cough,
cough-rightwing-cough, cough-über-conservative-cough media consider the
host of The Daily Show a treat to democracy because “young people”
watching the show, are becoming cynical about the current leading
politicians, the electoral conduct and the media reporting on these
two. You gotta see the irony in that peeps;I’m just speechless in a
“being-choked” way. Maybe they’ll invade him in search for WMD’s. Be
gentle, republican media, and don’t be afraid to poke around in your
own rangs too; if you’re going to be surprised about what you find
through the latter, you’re either very unintelligent or just very
persuasive in lying to yourself. Jon Stewart for president.

allright,
we vliegen er terug in, met vergane glorie waar op de toetag “fout”
gegraveerd staat : David Hasselhof. The Hoffmeister neemt ons mee terug
naar de tijd waarin een Pontiac Trans-Am uit1982 bekleed met plastieken
platen dé wagen van de toekomst was, en de combinatie borsthaar/”blanke
afro” de vrouwen wilder kreeg dan het hypothetische liefdeskind van
Brad Pitt en Colin Farrell. The Hoff was later te zien in Baywatch waar
zijn hoofdbezigheid erin bestond in slomo over het strand te lopen,
compleet met rood plastieken stuk speelgoed aan een touwtje. Zijn hele
oeuvre in combinatie met zijn muzikale carrière maken hem een van de
helden van weleer…

Hmm,
wat een weekend, zaterdag-katerdag en temperaturen die mijn reeds
gestoomde hersenen verder gaar kookten, bbq bij vriend D. en een
rustige tv-kijk avond. Dat gebeurt ook weinig.

Op
een hersendode zondag, ergens in maart dit jaar, maakte ik kennis met
dog. Dog is een beest. Dog is de verpersoonlijking van dom Amerika,
stijf van de testosteron, en al jaren voor zijn fysieke dood in
hoedanige mate gelobotomiseerd door buitensporige blootstelling aan een
wereld van het niveau waarnaar je moet graven. Dog is redelijk goed
geconserveerd gebleven. Ook al zie je aan zijn gezicht dat hij ten
tijde van de Renegade-reruns is overleden. Dog overleeft en verdoet
zijn dagen met iets dat duidelijk ook geen hersens vraagt : hij is
bounty-hunter, voor de teevee. Samen met zijn redneck familieleden
geeft hij keer op keer weer blijk van rasecht, intelligent Rambo-gedrag
en het schriele contrast van een geloofskeuze uit mediageile
overwegingen. Dog speelt de hoofdrol in Dog, the Bounty Hunter. Geen
verrassingen daar. Het is een show die best wel “preachy” en “up your
ass” overkomt, wanneer je sterk genoeg bent om het einde te halen, of
erin slaagt je verstand tijdelijk onder te dompelen in een vat
vloeibare stikstof. Elke aflevering begint met “yeah ! We’re gonna get
you man !!! We want you, man !!!”, wanneer ze weer iemand gaan oppakken
die wordt gezocht voor rijden onder invloed (jaja, de topcriminelen).
Daarna vertrekt de hele familie in vol ornaat na het consumeren van een
niet geringe hoeveelheid amfevitaminen (vermoed ik) om de verdachte al
stofzuigend aan te treffen (als die tenminste nog niet is opgepakt door
de politie) en hem of haar met veel machtsvertoon te arresteren. Daarna
volgen dingen als : “fucking bitch”, “I’m gonna kill you”, omdat dog’s
wederhelft een van haar 7 cm lange, fluo-roze vingernagels heeft
gebroken. Dog’s wederhelft heeft platinablond haar, 2 basketballen aan
de voorkant van haar lichaam en schouders waar de gemiddelde
bawakingsagent jaloers op zou zijn. Ze kauwt, kauwgom, wat een geluk,
en straalt iets heel “trailer-trash” uit. Daarna komt het moment om
handjes vast te houden, met zijn allen, in een kring en de heer te
danken en de gevangene uit te leggen dat hij/zij nog een kans krijgt en
dus genezen kan worden. Hold hands everybody, come on, it’s not gay;
there’s guns in the room ! Moraliserend. Pijnlijk.