De film leek me initieel een kruising tussen indiana jones, kuifje en rambo. Gibson’s voorliefde voor bloed en dood, en op het eerste zicht mensonterend wreedaardige folteringen is ondertussen wel bekend bij het grote publiek. Al deze splatter wordt openlijk door iedereen afgekeurd, maar het schept wel een historisch correcter beeld.

diegenen die nu dingen wensen te roepen als “schande !”, “overdreven !” en “antisemiet !”, gelieve mij toe te staan hetvolgende te zeggen :

“bek dicht !”

ter verklaring, hier dan even enkele van de meestgehoorde commentaren :

“ik had niet verwacht zoveel geweld te zien”

De korte omschrijving van de film bevat het woord “mensenoffer”, go figure.

“De film is historisch niet helemaal correct qua gebruikte bouwstijlen en de wreedheid van het maya-volk”

U bent deels waarschijnlijk in uw recht en tevens een mierenneuker; het is een film, geen documentaire. en nogmaals : mensenoffers.

“de gevechten zijn te bloederig, te intens, te gewelddadig”

Seagal’s aikido is pas veel later uitgevonden, slavendrijvers gaan niet eerst een pijp stoppen en een praatje maken en een gevecht zonder regels is gedaan binnen de 10 seconden. Geen riddercode, geen romantiek. Live with it.

De film is een brutaaltje, maar zeker de moeite om te zien; van bij het iddylische begin, langs de voorspeld brutale ontwikkeling tot en met de indiana jones-esque versnelling. Een verademing. En dit is nog eens een film die de aanbeveling “kijk hem op het grote/witte doek” verdient.

dixit Vriend D. : “de gevechten waren hard, maar ergens ook wel realistisch; zo verwacht je dat mannen vechten.”

Thursday, March 15th, 2007 @ 16:03 by bammbamm film & tv
RSS 2.0 Trackback