the case against Julie Amero.

er zijn van die situaties (meer en meer tegenwoordig) waarin je iemand begrijpt als ie het volgende zegt :

40 fucking years for that? Dude, your country is worse than China and Russia combined.

official site

Charlton Heston mag dan minder geliefd zijn in bepaalde kringen (check Michael Moore’s Bowling for Columbine), maar als acteur heeft hij toch een paar leuke prestaties op zijn palmares staan. Dus heb ik mij gisteren, veel te lang na de aankoop, aan deze film uit 1973 gezet.
Altijd leuk om films te zien uit de jaren 70 die een toekomstbeeld proberen te schetsen; hier betreft het 2022, en afgezien van het gebrek aan eten en de aanwezigheid van suicide-boots (vette knipoog naar Futurama, of beter eentje van Futurama terug in de tijd), lijkt dit dystopiaanssch 2022 verdacht hard op 1973, maar dan een Dickensiaanse versie; iedereen is wat vuiler en armer.
Wat bleef me het hardst bij van die film ? De scene met het echte voedsel, en de reactie van Edward Robinson. Dat soort dingen zijn mij heel bekend uit de massa’s boeken die ik heb gelezen over de periode 40-45 en hoe mensen anders gingen aankijken tegen bijvorbeeld een stukje vlees. Ik mag hopen dat die tijden niet terugkomen, al zijn we tegenwoordig goed op weg met de gelijktijdig voorkomende spilzucht en voedseltekorten.
Terug naar doodgaan. Die suicide-boots zijn de enige verzorgde, voor normale mensen (weliswaar enkelvoudig) toegankelijke plaatsen in heel de setting; en gezien het verhaal een heel toepasselijke uitvinding, een win-win, zeg maar.
En ook de clue van de film is, althans voor mij, de meest logische oplossing voor een nakende bevolkingsexplosie, maar die opinie deel ik waarschijnlijk niet met iedereen. Ach voor meer info en de clue van het verhaal, bezoekt u beter imdb, ik heb er alleszins van genoten.

extra op de dvd : een opname tijdens een feestje na het schieten van de film, ter ere van Robinsons 101e film; beetje ironisch want hij heeft het bijltje gelegd nog voor de officiele release.