Trouwe lezers kennen mijn mening over egobloggers, al zijn er godbetert nog altijd vlaamse bloggers die durven die te negeren. Zo ook Onnozelaar alias Joke Renneboog die het egoblogje Onnozelheid Mag onderhoudt. Enige zelfrelativering is haar niet vreemd, getuige de quote:

Onnozelaar’s alias Joke Renneboog is also known as an amazingly beautiful woman, an extremely funny clown, a loyal friend, an exquisite lover and an ambitious student. In that order.

Oordeelt u zelf over het amazingly beautiful gedeelte.

Nu is er rond deze Joke een beetje commotie ontstaan in de vlaamse blogosfeer, that’s not a joke. Oorzaak is een postje van haar over een ex-schoolgenootje, die afgelopen verkiezingen lijsttrekker was voor een grote vlaamse partij, waarin ze hem met veel verkleinwoordjes bestempelt als een ex-puistige ex-brildragende (ex-)nerd. Aanleiding van deze kleinering is verkiezingsdrukwerk waarop eerder genoemde lijsttrekker poseert. Doet dat ter zake? Neen. Maar, zoals ‘fien’ het al zei: ze is zelf ook geen Miss België. Mensen die onderaan de sociale ladder staan kunnen zich op een erg effectieve manier omhoog werken, dat is door op de kop van anderen te kappen. Dader is beter dan slachtoffer, nietwaar? In den tijd hadden wij een vierletterwoord voor meisjes die niet echt knap en niet echt slank waren, maar toch om mysterieuze reden niet tot de ‘gepesten’ behoorden, en tot op zekere hoogte zelfs populair waren, vooral bij de jongens.

Dit alles in een post getiteld Egopolitiek. De pot verwijt de ketel… U onderhoudt een egoblog, Joke. Again, this is not a joke.
Een oefening voor de lezer: Wie van de volgende beschrijvingen is de grootste egotrippende narcist:

1. Lijsttrekker van grote partij staat met foto en door de partij opgelegd tekstje op een verkiezingsflyer
2. EgoBlogster die verkiezingsdrukwerk uitlacht omdat er iemand opstaat waar ze vroeger mee op de bus had gezeten. Toevallig is de partij controversieel, en dus een garantie voor stijgende bezoekers.

ik dacht het ook. Want laat ons eerlijk zijn, ze had het niet gedaan mocht die jongen opkomen voor een partij waar ze achter stond. Of nee, toch wel, dan was het geweest van ‘Ik ken die (keitrots)’. Want zo zijn we wel.

Gelukkig had deze so-called nerd de guts om te reageren, en kreeg ons Joke een aanklacht in haar brievenbus. Plotseling gerealiseerd dat het internet wel echt is? Vergeet niet dat je het blogje dat je schrijft te danken hebt aan brildragende nerds. Maar ja, zo iets verliest een mens gauw uit het oog als je jezelf hebt wijsgemaakt dat je populair bent, en daarvoor mensen uit je omgeving hebt moeten kleineren.

Dan ben je ineens ‘aangedaan’ en ‘neig van uw melk’ en vooral nog ‘niet volledig bekomen’. Ineens is de tegenpartij ‘onredelijk’ als ze zich verdedigt tegen een persoonlijke aanval. Klagen dat je niet eerst me je gepraat hebben? Hoe vaak heb jij met hem gepraat, die al 11 jaar in je straat woont? Juist ja.

Maar het gaat nog verder: enkele dagen later voelde ze geen schrik meer, maar ‘een soort van catharsis’. Catharsis is volgens vriend Aristoteles ongeveer beschreven als:

Door het beleven van eleos en phobos (beklag en angst) ervaart de toeschouwer een loutering van de ziel.

Dus de schrik is vervangen door beklag en angst. Waw, hebt u ooit een betere beschrijving gehoord voor emoblogging?

Natuurlijk klit de rest van de narcisten samen rond dit onderwerp, wanhopig om erbij te horen. Er worden steunfondsen en advokaten beloofd, en zelf beweert Joke ‘ liever [haar] twee handen laat afkappen dan dat [ze] die post verwijdert’. Een goed voorstel, maar das eigelijk de straf voor dieven. Lasteraars rukken ze de tong uit. Maar zonder handen is bloggen vrij lastig, dus hoop ik dat de rechter die de aanklacht behandeld rekening houdt met je verzoek.

Gelukkig is ze uit de hele belevenis tot nog toe ‘een heel stuk volwassener uitgekomen’ . Het meisje dat nog niet helemaal een vrouw geworden is, om haar te parafraseren. Hopelijk heb je geleerd nooit iets te schrijven waar je niet ten volle kan achter staan zonder te bleiten en blogvriendjes ter hulp moet roepen. Hopelijk heb je geleerd nooit meer iets te schrijven.
En ja, ik sta volledig achter dit alles.

De verkiezingen zijn voorbij, dus nu mogen de eerste aangehouden verdachten in de zaak van de Belgische staat vs de leden van BBET worden vrijgelaten.

een tijdlijn :

De extreemrechtse groepering Bloed Bodem Eer en Trouw (BBET) wou het Antwerpse Vlaams Belang-kopstuk Filip Dewinter vermoorden. Dat zegt het VTM-nieuws, dat het nieuws vernam in gerechtelijke kringen.

“Het federaal parket laat officieel weten dat er geen concreet project van aanslag op Filip Dewinter, Dyab Abou Jahjah of andere vooraanstaande personaliteiten werd georganiseerd door de extreemrechtse groepering die vorige week werd opgerold.” De berichtgeving van het VTM-Nieuws berust hoegenaamd niet op concrete elementen uit het dossier, stelt Van der Sijpt.

ja, als ze elke uitspraak gedaan door iemand op cafe moesten natrekken en uitzenden dan hebben we nog 10 andere commerciele zenders nodig. oh, foutje, populistische commerciele zenders. Het visuele alternatief voor dode-boom-formaat pulp.

Het onderzoek naar het BBET is een prestige-project van het parket, maar men mag de zaak niet opblazen en alle verdachten over dezelfde kam scheren.

te laat fuckers. Kijk das dan weer onze justitie; eerst de mannen met veel vertoon pakken en ze daarna terug gaan moeten laten gaan omdat je ze hebt opgepakt met zoveel machtsvertoon en je eigenlijk iets te snel bent gegaan in conclusies.

Ik neem aan dat de weekend-warriors van het BBET zich hebben schuldig gemaakt aan bepaalde dingen, maar ik neem evengoed aan dat ze nu het vijgen-na-pasen effect hebben bereikt van rotte pompoenen na Haloween; de verkiezingen zijn voorbij, nu maakt het geen sikkepit meer uit wie welke politicus wil vermoorden.

</gal>

Beminde Bammbammianen en Bammbavianen,

Blij breng ik u de boodschap dat de backlog van bedolven berichten back is. De Backup van Bammbamm.be bracht beduidende beproevingen bij aan mijn beladen black book. Bij deze, bedien uzelf browsende van blijde boodschappen en boude beweringen uit de bergruimte.
Bravo voor de Beheerder! Beeyotch!!

zoals de meesten van jullie wel weten (want jullie bloggen zelf) kan je een hele hoop info bekijken over het surfgedrag van de modale vlaming die hier terecht komt. referrers, locaties, nationaliteiten, data, noem het maar op.

Ik ga het hier even hebben over de search strings waarmee Jan met de computer bammbamm weet te bereiken; en wel vanwege het hoge wtf-gehalte van sommige van die strings. In afwachting van de gepaste plugin, publish ik er u enkele met de hand :

ik denk dat we beter kunnen, vindt u ook niet ? Damned, we zijn ons hier aan het profileren als de redneck’s en truckers van de blog-o-sphere. Respect the mullet, bitch !

Het voorbije weekend vond de 16e editie van F.A.C.T.S. plaats in het Citadelpark te Gent. In verschillende ploegen waren leden van de bammbamm-familie aanwezig om het allemaal te observeren.

Het was al een goede 10 jaar geleden dat ik voor het laatst op facts was geweest, en ik moet zeggen dat het aanzienlijk veranderd is. Indertijd kocht ik daar de ontbrekende comics van verschillende series die ik las, ik vergaapte me aan anime films zonder ondertiteling en een Star Wars display van authentieke SW-toys. Dat was nu even anders.

Hetgeen me het eerst als een razende wesp met een fusee in zijn achterste in het oog sprong, waren de larpers. De heren en dames die verkleed gingen als hun favoriete comic/film/anime/game/tv-series-personage. El Bastardo en ik volgden in onze zoektocht naar de ingang (niet evident met een kater (danku blogcom/bangelijke)) een stormtrooper en zijn middeleeuwse prinses naar een klein deurtje ergens in een hangar. Daarbinnen was een fotoshoot bezig van verschillende peletons stormtroopers, jedi’s, soldaten uit de Aliens-saga, 2 effectieve aliens (knap kostuum, moet warm zijn) en talloze andere fictieve karakters neergezet door fanboys en -girls van allerlei slag. Das een manier om wakker te worden.

Tijdens het aanschuiven bij de eigenlijke ingang stonden we achter een dame in goudkleurige Saint Seiya Saori Kido outfit, en naast verschillende Jango Fett’s en Jedi’s. Ik moest even denken aan dat filmpje van Triumph the insult comic dog en zijn uitspraak : “the nerds are congregating for the ceremonial banging of the plastic toys” toen ik al die jedi zag. Eenmaal binnen was er te veel volk, grote hoeveelheden toys en posters en displays, maar weinig comics.

Wat was er nog te zien; een levensgrote replica van ash, verschillende Klingon krijgers compleet met bat’leth, een life-size Jabba The Hut compleet met klein groen vrouwtje met 2 tieten uit haar oren en ketting rond haar nek. En natuurlijk de Larp’ers op het podium; deze mensen spelen gevechten na uit hun favoriete films, of vechten gewoon wat om de tijd te verdoen. Toen we toekwamen waren 2 van die types elkaar te lijf aan het gaan met metalen wapens waarvan de vonken letterlijk afsprongen. Totdat een van de 2 het wapen van zijn tegenstander hard in zijn gezicht kreeg. Toen was de pret over(voor hem). Hier het filmpje.

Ik heb eindelijk dit remarkabele drietal uit de serie Allo’ Allo’ te zien gekregen, en ik moet zeggen dat alleen Richard Gibson goed geconserveerd en volledig in karakter was. Heerlijk jeugdsentiment. Jan verheyen was er ook, kwam zijn boek voorstellen, ik zie hem later deze maand wel op de Nacht vd Wansmaak. Een geslaagde recentie van compilatiue-dvd 2 kan u hier vinden.

Ach, volgend jaar ga ik terug, ik vraag een van de mensen in het gentse mij onderdak te verschaffen voor het weekend en ik ga in ware paparazzo stijl ,volledig voorbereid het gevecht aan met dit comic-con. De afwezigen hadden ongelijk.

de periode van zwijnerijen en bachanalen komt er weer aan, onvermijdelijk gevolgd door goede voornemens als “dit jaar echt eens iets te doen aan het horecagezwel” en een verhoogd aantal inschrijvingen in de lokale fitnessclub. Er is eigenlijk niks “lokaal” meer aan die fitness, de markt is verzadigd met grote ketens, kapitalisme, vrije markteconomie, blahblah.

Een van mijn problemen met big corporate fitness ketens, ok, mijn enige probleem, is de geldklopperij en het daarvoor vereiste hoge gehalte aan inspiratie. Een voorbeeld : zorg ervoor dat al het personeel dat instaat voor de fysieke begeleiding van Jan met de zweetband, als zelfstandigen komen werken, en reken zo de kosten door naar Jan. Jan kan zo al een basisbegeleiding verkrijgen voor de luttele prijs van 180 euri. Bij de privé-trainer. In de fitness. Waar Jan tegen de 60 euri per maand betaalt. Jan voelt zich anaal misbruikt.

Daar stopt het niet. De fitness is wijd uitgezaaid doorheen oa het vlaamse landschap en je hebt automatisch toegang tot alle fitnesscentra van hetzelfde concern. Behalve als die het achterzetsel “business” of “for women” krijgen. De fitness opent vlakbij een nieuwe vestiging, en das leuk want das dichter bij de job (ja, ik heb een job) en zou dus haalbaar zijn om onder de middag een uurtje te gaan zweten. Nope, deze fitness is een “business” fitness, geen toegang hier, maar u kan uw lidmaatschap wel transfereren voor het luttele bedrag van 69 euri. En de drank (water met siroop) is niet gratis. Tof. Ik ben geen vrouw, maar ik ken wel een paar vrouwen en die kregen een soortgelijk verhaal te horen in de fitness “for women” van hetzelfde concern. Ook tof.

Wat dus zijn de eerste richtlijnen als je een fitness start :

Over de mensen daar vertel ik nog wel eens, wanneer ik dieper inga op de Günter Wallraff in mij.

Volgens velen Dario Argento’s meesterwerk, en op het gebied van gebruik van kleur en belichting hebben ze overschot van gelijk; Suspiria brengt de spanning door een combinatie van geluid en beeld. Deze film is een hoogstandje; een horror/thriller (het zou een giallo kunnen betreffen, zij het in overdrive) uit ‘77, maar zo gemaakt dat hij de dag van vandaag nog steeds te genieten is. Het verhaal is soms dunnetjes en je kan stellen dat er gaten zitten in het plot, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het gebruik van kleur, steeds overheersend en heerlijk sfeervol; Argento zou hiervoor zijn mosterd gehaald hebben bij Dsiney’s “Snow white and the seven dwarfs”. Deze productie maakt minder gebruik van het typische overacting dat we wel eens plegen terug te vinden in de italiaanse gialli; in plaats daarvan worden 3 memorabele dames gecast; Jessica Harper, Joan Bennett en natuurlijk de onvergetelijke Alida Valli als ware kampbewaakster van de Duitse balletschool waar de hoofdrolspeelster terechtkomt. De effecten, the gore en het bloed zijn soms over de top, zoals het de ware italiaanse horror betaamt, en zo zien we het graag. Play it again : die bigass glasscherf in het begin, en natuurlijk de prikkeldraad tegen het einde. Kijken die handel, mensen !

zoals Vriend D. het stelde : if you slap a baby with a bottle of no-tears shampoo, does it create an irony as beautiful as this one?

Patrick Coeman is een medewerker van Blokwatch, een groep die het Vlaams Belang in de gaten houdt en acties tegen extreemrechts organiseert. Toch brengt hij zelf het verhaal van zijn dochter naar buiten en zegt hij duidelijk dat de daders van Marokkaanse origine zijn. ”Dat is inderdaad niet makkelijk te verzoenen met mijn acties bij Blokwatch,” zegt hij.

Hemeltergend, hoewel de blokwatch het Vlaams Belang qua chauvinisme wel naar de kroon durft steken (het zijn in de eerste plaats allemaal belgen) aangaande berichtgeving, mag het de algemene regels laten vallen als een van hen iets wordt aangedaan…

Als je een oplossing wil, moet je beginnen met het probleem bij naam te noemen.