Maar
daarom niet minder indrukwekkend; The Oriskany, een afgedankt
vliegdekschip van de Amerikaanse Marine is 2 weken geleden tot zinken
gebracht om een kunstmatig rif te vormen en gelijk van het schroot
vanaf te zijn. De foto’s liegen er niet om. De hele klus was geklaard in 37 minuten. Back to work now.

ze hebben achterhaald
waar de piano vandaan kwam. Het mysterie ontrafeld. Ik kan al niet
wachten op de verfilming van het verhaal. Vergeet de Da Vinci Code,
this is tha shit !

Op
een hersendode zondag, ergens in maart dit jaar, maakte ik kennis met
dog. Dog is een beest. Dog is de verpersoonlijking van dom Amerika,
stijf van de testosteron, en al jaren voor zijn fysieke dood in
hoedanige mate gelobotomiseerd door buitensporige blootstelling aan een
wereld van het niveau waarnaar je moet graven. Dog is redelijk goed
geconserveerd gebleven. Ook al zie je aan zijn gezicht dat hij ten
tijde van de Renegade-reruns is overleden. Dog overleeft en verdoet
zijn dagen met iets dat duidelijk ook geen hersens vraagt : hij is
bounty-hunter, voor de teevee. Samen met zijn redneck familieleden
geeft hij keer op keer weer blijk van rasecht, intelligent Rambo-gedrag
en het schriele contrast van een geloofskeuze uit mediageile
overwegingen. Dog speelt de hoofdrol in Dog, the Bounty Hunter. Geen
verrassingen daar. Het is een show die best wel “preachy” en “up your
ass” overkomt, wanneer je sterk genoeg bent om het einde te halen, of
erin slaagt je verstand tijdelijk onder te dompelen in een vat
vloeibare stikstof. Elke aflevering begint met “yeah ! We’re gonna get
you man !!! We want you, man !!!”, wanneer ze weer iemand gaan oppakken
die wordt gezocht voor rijden onder invloed (jaja, de topcriminelen).
Daarna vertrekt de hele familie in vol ornaat na het consumeren van een
niet geringe hoeveelheid amfevitaminen (vermoed ik) om de verdachte al
stofzuigend aan te treffen (als die tenminste nog niet is opgepakt door
de politie) en hem of haar met veel machtsvertoon te arresteren. Daarna
volgen dingen als : “fucking bitch”, “I’m gonna kill you”, omdat dog’s
wederhelft een van haar 7 cm lange, fluo-roze vingernagels heeft
gebroken. Dog’s wederhelft heeft platinablond haar, 2 basketballen aan
de voorkant van haar lichaam en schouders waar de gemiddelde
bawakingsagent jaloers op zou zijn. Ze kauwt, kauwgom, wat een geluk,
en straalt iets heel “trailer-trash” uit. Daarna komt het moment om
handjes vast te houden, met zijn allen, in een kring en de heer te
danken en de gevangene uit te leggen dat hij/zij nog een kans krijgt en
dus genezen kan worden. Hold hands everybody, come on, it’s not gay;
there’s guns in the room ! Moraliserend. Pijnlijk.

Daarnet,
vannacht, bedacht ik me nog “het regent best wel hard” toen ik me
dronken door de straten van Antwerpen begaf en merkte dat ik zeiknat
werd. Daarna besloot ik een blikje jupiler te kopen in de nachtwinkel.
Ver daarvoor kreeg ik hetvolgende memorabele bericht via sms van mijn
vader : “De beste hebben gewonnen leve de orks, papa” en ik dacht even
: wie speelde er vanavond voetbal tegen de rode duivels, en dan viel
mijn frang. Want ik ben van de oude stempel en denk nog in befre. Het
was vanavond eurovisie, en de orks kunnen alleen Finland zijn !!!
Finlaaaaaaaaaaaaaaaaaaand ! Vers van de pers (het is net 3 uur ’s
nachts) : stubru nieuwsquote : “de griezelige monsters van heavy metal
groep Lordi” ! en :

Het
laatste nieuws dat wel, maar spijtig genoeg nieuwswaarde nihil. Kate
Ryan ontvangt geluksamulet van de winnares van vorig jaar. whoopee !
Ben ik ff blij dat te weten zeg. Misschien verhoogt dat wel onze kansen
en kan België volgend jaar het hele circus hosten, spontane orgasmes
voor iedereen. Nu goed, ze hebben het ook over een piano
op de berg Ben Nevis in Schotland en hoe die daar in godsnaam geraakt
zou kunnen zijn. Nou nou. Inderdaad niet de meest voor de hand liggende
plek voor een piano, maar quotes als deze helpen niet :

Als
ik een ding mocht kiezen dat op dit moment beter zou kunnen in mijn
leven, is dat het feit dat ik in Antwerpen woon, maar in de hoofdstad
werk. De dagelijkse dubbele treinrit is niet alleen tijdrovend, maar
zeer belastend voor mijn misantropische persoonlijkheid.
Sta me toe uw gids te zijn in mijn dagelijkse ellende : Sinds enkele
dagen prijkt er een reclamebord tegen de muren van Baarchem Statie, met
daarop de noodzakelijke berichtgeving over een nieuwe afwasmachine:
“Eindelijk een afwasmachine die in uw plaats denkt!” luidt de slogan.
Ik laat dit even op u inzinken.

Nu
is het mij al langer bekend dat de gemiddelde afwasmachine
intelligenter is dan de gemiddelde Belg, maar de persoon die dit
‘bedacht’ heeft moet toch wel een zware vtm-kijker zijn. “oei nee,
weeral nadenken! pff das zoveel werk, kon de afwasmachine dat maar in
mijn plaats doen” moet door zijn of haar lege hersenpan geëchoed
hebben. Dat, of zijn afwasmachine heeft deze slogan bedacht. Enfin, ik
denk graag, en ben vrijwel de enige, zo blijkt. Hopelijk is dat genoeg
om de toekomstige Rise of the Dishwashing Machines af te wenden.

Goed,
maar ik vertelde u dus over mijn trip. Eenmaal op het perron aangekomen
doet zich een merkwaardig fenomeen voor: mensen die schijnbaar op de
trein stonden te wachten, stappen niet op als hun trein aangekomen is.
Ze wandelen echter voor mijn voeten, liefst zo traag mogelijk, en
vervallen soms in een ‘ganzendansje’ waarbij ze doen alsof ze wandelen
maar in werkelijkheid enkel van het linkerbeen op het rechterbeen
waggelen, terwijl ze proberen uit te maken of ze nu wel of niet gaan
opstappen, langs welke kant en in welke wagon. Ja, beste lezer, elke
morgen is het weer een gevecht met mezelf om niet de achillespezen van
uw tante Henriette over te stampen. Groepen pendelaars stappen niet
ordelijk op, nee, ze neigen naar maximale entropie, en proberen daarbij
zoveel mogelijk mensen hun efficientie te hinderen, liefst dan nog
terwijl ze een op het perron verboden sigaret tot zich nemen. Ik haat
maar een ding meer dan mensen, en dat zijn mensen die roken. Zelfde
ritueel bij het uitstappen. In de smalle gangetjes tussen de zetels
raken mensen schijnbaar in paniek, onmachtig te kiezen tussen de 2
uitgangen per treinstel en doen een rondedansje op de plaats waar ze de
flow het ergste hinderen. Nu begrijpt u ook waarom deze medereizigers
een afwasmachine nodig hebben om dit soort beslissingen voor hen te
nemen.

In Brussel neemt de hinder gek genoeg af, althans dit
soort. Meestal zitten hier 3 soorten mensen te wachten om mijn korte
wandeling naar de rattenkooi te hinderen: Japanse toeristen, bedelaars,
en sinds het warm weer is, groepen laatstejaarsstudenten uit het
middelbaar. Over de eerste 2 hoef ik niet uit te wijden, alle
stereotypes kloppen. De laatste daarentegen is telkens weer boeiend.
Zowel de begeleiders als de studenten lijken desondanks deze
openluchtwandeling als afwisseling op hun grijze celblokken maar met
een gedachte rond te lopen: “waarom zijn we eigelijk hier?”. Gelukkig
zijn dit soort tripjes meestal in de warmere maanden gepland, en lopen
de jongedames er vrij schaars gekleed bij, wat hun aanwezigheid toch
net iets minder tergens maakt. Veel verder ga ik over dit soort
jeugd-van-tegenwoordig-toestanden niet gaan, want dan loop ik het
risico een aantal Ouwe-zak-comments tegen mijn looprek te krijgen. Toch
2 opmerkingen: Schaarsheid van kleding wordt tegenwoordig wel erg ver
doorgetrokken: bij elke klaskudde loopt er minstens een meisje op blote
voeten rond. In de hoofdstad. De ’sletskes’ van vorige zomer zijn dus
ook al weer passé. U zou denken dat het altijd om de alternativo van de
klas gaat, met dreadlocks en van die geitewollen truien enzo, maar nee,
het schijnt een algemeen fenomeen te zijn. Zelfs snobtrutjes heb ik het
al zien doen. Weird. Met mijn laatste bemerking wil ik graag op een
positieve noot eindigen: de volgende formule blijkt waar te zijn:
Hoe schaarser gekleed het meisje, hoe knapper ze lijkt. Dit geldt maar
tot een bepaald kantelpunt, waar als het gewicht van het betrokken
meisje een bepaald punt overschrijdt, net het omgekeerde waar wordt. Ik
zal mijn leven wijden aan het vinden van dit punt, te beginnen met de
range 30-65kg. Alle lezeressen die hier zich in herkennen worden dan
ook verzocht zich aan te melden in mijn laboratorium.

de nieuwsdienst van de vrt weet ons dit te vertellen :

Voor wie ooit al rhythm games heeft gespeeld, is dit waarschijnlijk de revelatie van het laatste etmaal:

een
computerspel-gerelateerde zelfmoord, het is niet echt nieuw, het is
spijtig maar daarmee vrees ik dat bijna alles gezegd is. Of toch niet;
de meeste van zo’n dingen die gebeuren zijn terug te tracen naar
hedendaags games. Zo hadden we daar de koreaan die zich eind vorig jaar
doodspeelde na een marathon van 10 dagen in World of Warcraft en de
Chinees die zijn vriend vermoordde omdat die een in-game zwaard van hem
online had verkocht, en wie kan de aanklacht van de Amerikaanse
prostituees vergeten aangaande de laatste release van GTA… Good times,
good times. Nu
echter heeft een jongetje van 13 een einde gemaakt aan zijn leven, na
een 36-uren durende Warcraft marathon. Eerst dacht ik : “hey, HLN heeft
weer een fout gemaakt, of ze vonden eenvoudigweg geen afbeelding van
WoW, maar nee : het betreft hier wel degelijk Warcraft : Orcs &
Humans. Dé Blizzard revelatie van het jaar 1994. De jongen wou zich bij
de helden van het spel voegen. En die zijn inderdaad al even dood.
Oldschool…