monday, song du jour is “Sepultura – Orgasmatron”, I love my job. And there’s also part three of the Intelligence Test and Mister D from dystopics is already actively busting my balls over it. Troops of Doom, back to work. Uno-dos, un-dos-tres-quat, ….

het is maandag voor iedereen denk ik; vanochtend stond dit te lezen in de Metro (20 maart bladzijde 9):

Zoals
in elke Belgische Brievenbus zat ook in de mijne vandaag een brief, met
logo van de Post, zonder postzegel. Topman van de Post, Johnny Thijs,
besloot een open brief te schrijven naar alle Belgen, om hen te
vertellen waarom er minder kantoren zouden zijn in de toekomst, en meer
van dat State of the Union-achtigs.
Nu ben ik een Moderne Mens, en maak ik zelden gebruik van de diensten
van vriend Johnny en zijn bastion van niet-electronische communicatie.
Is dat misschien de reden waarom ik tussen de regels kon lezen: ‘Ik heb
U nix te vertellen makker!’. Nu ja, tussen de regels lezen, in de
envelop zat enkel een wit blad. I kid you not. Zelfs geen adres stond
erop, en nochtans was het een vensterenveloppe. Wat ergens wel respect
oproept voor de Postbodius Vulgaris: zelfs zonder adres bereikte dit
non-bericht mijn voordeurgleuf.

Ik
word elke dag meerdere malen getrakteerd op diverse eurosong-artisten,
of beter op hun geesteskinderen; en ik ben ervan overtuigd dat ze
vrijwel allemaal beter verdronken waren geweest geworden (taal ? wuh)
bij de geboorte. Dat zou de menselijkste oplossing geweest zijn (alsook
-want nu moet ik er naar luisteren- de minst pijnlijke), maar over mijn
voorliefde voor brood-en-spelensgewijze populistische
schertsvertoningen later meer. Ik krijg die heerlijke melodieën in mijn
oren gepompt door mijn collega die om de een of andere duistere en
waarschijnlijk obscene reden fan is van Radio2. Begrijp me niet
verkeerd; ik heb alternatieven om me af te sluiten van deze droeve
realiteit, maar vanmiddag is pandora
aan mij geopenbaard geworden. Beluister je favoriete song/artist en
aanverwanten, creëer je eigen zender en herstel van het trauma jou
aangedaan door het beluisteren van een mix van Belle Perez en de 83e
reincarnatie van wat ooit Petra was…

dit wordt een killerpost, ik moet het font hier gaan verkleinen of dit opdelen in meerdere posts.

via geenstijl en achtereenvolgens vriend N van eskimokaka werd ik vergast op een voorbeeld van fout met de grote F :

woensdag,
op de internationale dag van de vrouw, heb ik mijn “fix” nog eens
gevonden. Nee, geen designerdrugs, ik keek nog eens tv. Ook niet
vanwege de internationale dag van de vrouw, alhoewel ik vrouwen
fantastische wezens vind, wat ik gisteren ook nog tegen een goede
vriendin van me zei : “I really like women, as a species”. Er was een
minister te gast in een bepaald programma op een bepaalde zender. De
zender heet tegenwoordig “één”. Ik zeg nog steeds “brt”. Mensen lachen
schamper met en verbeteren wat ik zeg. Ik ben een van die vlamingen die
nog steeds “brt” zegt en ik ben waarschijnlijk de laatste mens in dit
land om op te merken dat minister Kathleen Van Brempt menig headbanger
jaloers zou maken, die vrouw moet een pak spieren in haar nek hebben om
haar hoofd zo fanatiek te kunnen bewegen… Verder lof voor de minister,
ze zag er charmant uit, had het over menselijk zinnige dingen en werd
ondubbelzinnig versierd door Rodhan Al Galidi en Mark Uytterhoeven via
wederom Rodhan Al Galidi. De kennismaking met de heer Al Galidi was op
zijn minst interessant te noemen; hij gaf blijk van redelijk wat humor
en wierp een aantal dingen onomwonden op tafel. Zoals natuurlijk
cultuurverschillen tussen Irak en ons koud kikkerlandje (en dat van
onze noorderburen) maar ook zijn kurkdroge visie op relaties en werk
hier. Ik hoop voor mezelf dat ik, moest het ooit nodig zijn, in de
respectievelijke taal van het respectievelijke land waar ik in
ballingschap vertoef, een boek kan schrijven, en dat op 3 maanden tijd.
Ik ga zijn boek lezen. Ik hoop dat alles warm is in dat land, behalve
dan het bier.

Eerste
post in categorie muziek. Ik zou het graag over Beethoven en Mozart
hebben met de locals, maar dat moet wachten tot zondag. Nu iets anders.
Hoewel ondertussen al grijsgedraaid op bepaalde zenders, zowel de
studioversie als de live-versie van enige tijd terug, als zijn optreden
in een bepaald programma op een bepaalde zender eerder deze week, ga ik
het hebben over een van de laatste nieuwe muzikale paradigma’s in mijn
leven : José González.
Beluister ‘Heartbeats’ nog eens, of voor het eerst, afhankelijk van uw
ingesteldheid en religieuze achtergrond. Grapje, maar nee, beluister
dat nummer, en de rest van de cd.

gva schreef hetvolgende, link is dood ondertussen lees verder onderaan